Gewoon verhuizen doe je ook niet even tussen neus en lippen door. Tenzij je op de hielen wordt gezeten door een deurwaarder heb je daar op zijn minst een paar weken voor nodig. Ga je naar het buitenland dan komen er nog wat maanden bij. En voordat je ook maar kunt beginnen met nadenken over wat je allemaal moet gaan regelen moet je toch echt eerst een heel belangrijke horde nemen: een verblijfsvergunning.

Hoezo, verblijfsvergunning?

Nou, als je die niet hebt ben je illegaal. En in Australië zijn ze iets minder mild met illegalen dan in Nederland. Daar knuffelen ze wat minder zullen we maar zeggen. Dus kun je maar beter zorgen dat je alles op orde hebt. Aangezien we voor langere tijd gaan is een vakantievisum of een “working holiday maker” visum niet voldoende. Een permanente verblijfsvergunning (kortweg: visum) biedt dan uitkomst.

Eitje toch?

Nou, nee. Veel mensen schijnen te denken dat je met een willekeurig diploma en werk gewoon met een plunjezak kan afreizen. Zo werkt het dus niet, Australië geeft alleen mensen een visum waarvan ze denken dat ze iets aan de maatschappij kunnen toevoegen. Liefst in financiële zin natuurlijk. Voor echte vluchtelingen is ook plek natuurlijk, maar dat zijn we niet.

Dus moet je eerst bewijzen dat je “waarde hebt”. Heb je een diploma van een hoogaangeschreven universiteit of heb je hem ergens op internet gekocht? Heb je überhaupt wel een opleiding? Ook moet je aantonen dat je relevante werkervaring hebt. Een diploma van een universiteit is niet eens nodig. Beroepen waar ze in Australië grote behoefte aan hebben zijn bijvoorbeeld ook kappers, koks, timmermannen en loodgieters.

Zelfs al voldoe je aan alle eisen dan nog moet je er voor zorgen dat je de hele papierwinkel correct en op tijd instuurt. Wat heb ik, Geoff, zoal moeten doen voor mijn visum:

1. Bewijzen dat ik de Engelse taal machtig ben door het afleggen van de IELTS test
2. Aantonen dat ik gezond ben door een lichamelijk onderzoek, een bloedtest, en een x-ray van mijn longen
3. Aanleveren van mijn school- en universiteitsdiplomas en curricula vertaald in het Engels door een beëdigd vertaler
4. Oude werkgevers benaderen voor het aanleveren van getuigschriften, welke ook weer in het Engels vertaald moesten worden, door een beëedigd vertaler natuurlijk
5. Opstellen van mijn cv en werkervaring, in het Engels
6. Uittreksel van geboorteaktes
7. Verklaring Omtrent het Gedrag, de VOG
8. En een heleboel ingevulde formulieren

Alle ingezonden stukken worden beoordeeld en op basis daarvan krijg je punten. Zit je boven een bepaalde minimum hoeveelheid punten dan krijg je het visum. Tenzij de overheid ineens rare sprongen maakt, zoals bijvoorbeeld het jaarlijkse quotum aan visa verlagen of zo. In principe wijst alles zich vanzelf en is een en ander heel goed uitgelegd op de web site van de Australische immigratiedienst. Maar je bent een hoop tijd en geld verder als dan eindelijk de “grant letter” op de mat valt.

Maar jullie zijn toch met zijn tweeën?

Dat klopt. En als de ene van het stel een visum heeft dan betekent dat niet dat de ander automatisch mee mag. Dus ook voor Hanneke moest een permanente verblijfsvergunning aangevraagd worden. Aangezien zij niet aan de minimale hoeveelheid punten kwam moesten we een andere route bewandelen: ik zou haar sponsor zijn. Dit scheelt in ieder geval een hoop moeite. Geen gezeur met vertalen van een cv, opvragen van getuigschriften etc. Alleen het lichamelijk onderzoek, de VOG, en wat formulieren. En het scheelt nog geld ook.

Oh nee, toch niet. We moesten ook nog even aantonen dat wij al minimaal 1 jaar een koppel zijn. Dus dat betekende het opzoeken van vakantiefoto’s, vliegtickets, informatie over gezamenlijke bankrekeningen, de financiele huishouding, etc. etc. etc. En daar gaat een hoop tijd in zitten. En omdat we haast hadden gingen we ook voor de “accelerated processing” aanpak wat betekende dat we in persoon het visum bij de Australische ambassade op gingen halen. Kost een paar centen maar dan heb je ook wat.

En nu?

Nadat het visum voor Hanneke binnen was begon een periode van nadenken. Nu er juridisch gezien niets ons in de weg werd gelegd hoefden we “alleen maar” een definitief besluit te nemen. Die is genomen en vandaar deze site. We zijn eind 2006 begonnen met het daadwerkelijk regelen van de “verhuizing”. De eerste actie was het boeken van de enkele vlucht en na een hoop uitzoeken zitten we nu alweer een tijdje in Melbourne.

Update October 2008

We hebben begin October bericht gehad of we even wat papieren willen insturen. Dit keer hoefden we niet met vliegtickets en vakantiefoto’s op de proppen te komen. Een kopie van het huurcontract, een verklaring dat we nog steeds samen zijn, en een police check zijn voldoende. De immigratiedienst presteerde het nog wel om eerst de verkeerde formulieren op te sturen, dus konden we twee weken na de eerste formulieren opgestuurd te hebben nogmaals alles opsturen. Met een beetje geluk heeft Hanneke nog voor het einde van het jaar haar permanente visum.

Update November 2008

En ja hoor, geen vuiltje aan de lucht: Hanneke is vanaf 17 november ook een permanent resident! Even het paspoort opsturen voor een nieuwe visum sticker en klaar is Kees.

Update December 2008

Nee hoor, gewoon even met je paspoort naar de immigratiedienst in Melbourne, nummertje trekken, even wachten op je beurt, en je wandelt naar buiten met een mooie nieuwe visumsticker in je paspoort!