Om de vakantie in Tasmanie samen te vatten; acht dagen was te kort! Gelukkig hadden we vantevoren besloten om er geen race van te maken door te proberen heel Tassie te zien in acht dagen. Er is dus genoeg overgebleven om nog een keertje terug te gaan. Wie weet wel volgend jaar, dan misschien wel de full camping experience (tentje, matje en slaapzakken) in plaats van campervannen. Kijk hier voor een handjevol foto’s.
Voordat we weg gingen had ik nog diverse tips gekregen van collega’s en omdat we toch niet echt een plan hadden, konden we gaan en staan waar we wilden.
De eerste dag hadden we wel gepland en die was in de omgeving van Dover, zuid-west van Hobart. Daar naartoe rijden was een avontuur op zich omdat we er achter kwamen dat de kaart die we hadden meegenomen toch niet zo gedetailleerd was.
Gelukkig toch goed aangekomen in Dover, een piepklein dorpje, niet super bijzonder. Interessant genoeg hadden ze wel een ontzettend goede pizzeria in het oude Postkantoor zitten, het restaurant had heel toepasselijk de postcode 6985 in het menu verwerkt. Duurde bij ons wel even voordat we dat doorhadden waar die nummer voorstonden.
De tweede dag gingen we naar de Hastings Caves, zeer indrukwekkend. Ik heb verschillende grotten van binnen gezien maar deze was zeker het meest indrukwekkend. Helaas hebben we de Tasmanian Cave Spider niet gezien, wel de glow worms en de cave crickets. Het wordt verondersteld dat de cave spider ook al rondliep tijdens het dinosaurus tijdperk. De vrouwtjes zijn de grootte van een boterham bord, mega dus! Uniek aan deze spinnen is dat ze niet een gewoon verticaal web spinnen maar in plaats daarvan maken ze een horizontaal web, een soort van trampoline. Hier mee vangen ze de cave crickets die van de rotswand vallen.
Na de caves zijn we weer richting Hobart gereden, want we wilden graag de chocolade fabriek van Cadbury en de Cascade brouwerij bezoeken. Helaas was de Cadbury fabriek een beetje teleurstellend, je kon de fabriek niet in en dat is wellicht begrijpelijk met alle voedsel en waren regulering. Maar het bezoekerscentrum waar je dus voor moest betalen om naar binnen te mogen was niet veel meer dan een video film uit de jaren 70 en het aanhoren van verhalen van de gezellige Cadbury dames die jaren aan de verpakkingslijn hadden gewerkt. We hadden het dus wel snel gezien daar en na ingeslagen te hebben bij de fabriekswinkel, snel op naar de volgende bestemming.
Deze maakte gelukkig een hoop goed. Kan ook niet anders als het bier brouwen betreft. Gelukkig voor Geoff (de BoB) heeft Cascade Brewery ook een uitgebreid assortiment van sappen en soft-dranken. Als je ooit ergens een Cascade sapje kunt krijgen: Appel-Raspberry is een toppertje!
Een van de tips die ik gekregen had van mijn collega’s was Port Arthur. Dit is een oud strafkamp waar vroeger de criminelen vanuit Engeland naar to werden getransporteerd. Of eigenlijk beter gezegd de criminelen werden naar Tasmanie getransporteerd en daar te werkgesteld en degenen die niet op het rechte pad konden blijven, bijvoorbeeld door het stelen van een shirt kwamen dan in Port Arthur terecht. Port Arthur is een historische site, een soort van open lucht museum, met ruines en gerestaureerde gebouwen. Hier rondlopen was een unieke ervaring. Het geheel ligt er heel vredig bij met mooie groene grasvelden (geen water restricties hier) en aangelegde tuinen, maar gedurende de dag kom je er achter wat voor een leven zich hier heeft af gespeeld, niet echt een pretje. Het gebied is zo groot dat je er makkelijk een hele dag kunt doorbrengen dus we hadden al snel besloten om een nachtje extra op de camping te blijven.
Na Port Arthur gingen we richting de natuur: Mount Field een van de vele National Parken. Op de weg daar naar toe heeft Geoff een nieuwe levens ervaring op gedaan: bessen plukken. Tasmanie heeft redelijk veel “Berrie & Fruit Farms” waar je zelf je kersen, aardbeien en bessen kunt plukken. Dit konden we natuurlijk niet aan ons voorbij laten gaan. Je betaalt 10 dollar per persoon entree en daar krijg je een grote plastic bak voor die je helemaal kan volstoppen (ongeveer 1,2 kg). Allebei hebben we heerlijke kersen en bramen geplukt genoeg voor de rest van de reis. Prachtig concept, je groeit de bessen struiken en fruit bomen en mensen betalen je om te komen plukken.
Mount Field was de meest afgelegen camping in onze reis. Aan de rand van het Mount Field National Park gelegen. Helaas had ik een beetje last van mijn been, waarschijnlijk iets te lang op mijn flip-flops over de camping gelopen, dus we hebben niet al te veel gewandeld. ‘s Avonds kwamen de Pademelon’s grazen op de camping. Dit is een kleinere uitvoering van een wallaby. De volgende dag hadden we gepland om in Cradle Mountain te gaat wandelen maar het viel die dag met bakken uit de hemel en het leek er niet op dat het snel zou ophouden, dus na een koffie in het visitors centre, maar besloten om door te rijden naar Launceston.
Launceston is een stadje met een redelijk historische binnenstad met veel mooie gebouwen uit de 18e en 19e eeuw. Een late lunch of vroege kerst dinner in de haven van Launceston genoten en nog een beetje rond gewandeld in de stad.
We moesten gaan beslissen waar we de laatste paar dagen gingen doorbrengen en lijst met dingen te doen was nog zo lang. Vanuit Launceston zijn we naar de Oostkust gereden om daar de beroemde Wineglass Bay in het Freycinet National Park te bekijken. Geen idee dat het zo’n klim zou zijn. Via de oostkust zijn we zuidwaards gereden richting Hobart en overnacht in Richmond. Aangekomen in Richmond een pittoresk dorpje, hadden we eigenlijk wel zin om ons te verwennen op een lekkere maatlijd, maar ja op eerste Kerstdag is natuurlijk alles dicht. Geoff was er stellig van overtuigd dat de McDonald’s in het nabij gelegen stadje Sorrel wel open zou zijn. Jammer Geoff, ook de Maccas was dicht! Een boterhammetje met pindakaas op de Camping dus maar. De laatste dag hebben we nog wat doorgebracht in Hobart: de famous Salamanca market, de haven en geluncht in de botanische tuinen. Daarna richting de luchthaven om de campervan in te leveren en naar huis te vliegen.
We hebben geleerd dat we niet te zuinig moeten zijn bij het boeken van een vliegticket. We hadden onze terugvlucht geboekt bij Tiger, een budget maatschappij die er bekend om staat vertraging te hebben. Twee uur vertraging voor een vlucht van 1 uur en 15 minuten is het niet waard om 50 dollar uit te sparen. Dat wordt dus nooit meer met Tiger vliegen.
Al met al een geslaagde vakantie en we gaan zeker een keer terug om de rest van Tassie te zien
Artikelen (RSS)