Eindelijk weer eens een dagje vrij. Melbourne Cup Day (de eerste dinsdag van November) is de eerste feestdag na “Queens Birthday” op 8 juni. Daar waren we wel aan toe. Veel mensen nemen de maandag voor Cup Day vrij om zo een lekker lang weekend van vier dagen te hebben. Dit jaar besloten wij dat ook maar eens te doen en dan ook maar meteen een weekendje weg te gaan, richting Grampians.
De Grampians is een national park op ongeveer drie en een half uur rijden van Melbourne. Het park is 168,000 hectare groot en heeft diverse bergen, watervallen en rotsformaties.
Omdat we eigenlijk vrij laat waren met het zoeken van accommodatie was er niet veel meer beschikbaar in Halls Gap. Halls Gap ligt in het midden van het park en is de toeristen trekpleister.
Wij hadden daarom een Bed & Breakfast geboekt in Pomonal zo’n 10 km van Halls Gap. De B&B heet Welch’s on Wildflower. Het huis van de familie Welch is al iets om over naar huis te schrijven. In het achthoekig huis hadden wij de bovenverdieping met een panoramische uitzicht van bijna 360 graden.
Op de weg naar Pomonal hadden we nog een tussenstop gemaakt bij de Seppelt winery. Dit is de bekendste Australische maker van “champagne” oftewel sparkling wine, want Champagne mag je het natuurlijk niet noemen van de Fransen. Een tour door de ondergrondse kelders waar alle wijn ligt te rijpen was een erg leuke ervaring net als de proeverij aan het einde van de tour. We hebben meteen maar ingeslagen met een fles “bubbly” voor oud en nieuw en een voorraadje witte wijn om de zomer mee door te komen.
Aangekomen bij de B&B werden we hartelijk ontvangen door Pauline and Graeme en hun Jack Russel Bonnie met een lekkere afternoon thee in de tuin. Het huis staat op 1,5 hectare grond met een indrukwekkende tuin vol met native planten die volop in bloei waren. Hierdoor was de hele tuin een levendig vogel paradijsje.
Na de thee en de home baked muffins en onze spullen gedropt te hebben op onze kamer, snel even naar Halls Gap gereden om dat te verkennen. We hadden op advies van onze gastvrouw een van de restaurants uitgezocht en geboekt want anders konden we wel eens met een lege maag in bed belanden. Halls Gap was namelijk ontzettend druk vanwege het lange weekend. Halls Gap stelt niet zo veel voor: er is een straat met een paar winkels en restaurants en dat was het dan.
Het was nog steeds lekker weer en onze reservering was pas om 7.30 dus maar even een korte wandeling gemaakt naar de Silverband waterval. Dit is een hele typische waterval want normaal verwacht je onder aan de waterval water te zien, maar bij deze waterval sta je in een droge zand vlakte. Het water van de waterval verdwijnt namelijk direct de grond in om 100 meter verder pas als een stroompje te verschijnen. Heel bijzonder om daar onder aan die waterval te staan.
Het eten bij de “Quarry” het restaurant wat we geboekt hadden was niet zo’n succes. Ten eerste het eten was niet fantastisch en er zat nog een stuk plastic aan mijn vis. Dit is de eerste keer dat ik eten terug gestuurd heb naar de keuken. Natuurlijk, volop excuses van de serveerster en een nieuwe maaltijd en een gratis drankje, maar de eetlust was eigenlijk wel vergaan.
Bij de B&B aangekomen waren Pauline en Graeme daar om onze teleurstellende ervaring bij de Quarry aan te horen en de plannen voor het weekend. Nog even in de tuin gezeten met een Cuppa en toen naar bed.
Ontbijten met de andere gasten (ook toevallig een Nederlanders koppel). Alles was tip top verzorgd: bacon and eggs, yoghurt en muesli, sinaasappel sapje, toast met volgens mij eigengemaakte jam en thee of koffie. En een wildflower uit de tuin naast je bord. Een prima start voor een dag wandelen.
Het beloofde een warme dag te worden dus besloten we maar om als eerst een heftigere wandeling te doen naar de Pinnacle. We waren niet de enige en het was zeker geen katte pis, maar zeker de moeite waard. Op de weg terug kwamen we langs een man die er wat ongelukkig bij lag, hij had zich blijkbaar verstapt en zijn enkel gebroken. Heel vervelend zo bijna op de top. De ambulance dienst was al gewaarschuwd. Toen wij na 45 minuten weer beneden bij de parkeerplaats aankwamen stond de ambulance en de SES reddingscrew klaar om aan de beklimming te beginnen. De wandelaars die voor ons liepen briefde de reddingscrew over de locatie van de man.
Ik denk dat ze toen maar besloten om de helikopter er op af te sturen. Want om bij die man te komen moet je door een vrij nauwe klif, Silent Street, heen, en daar krijg je echt geen persoon op een brancard door heen! Toen wij in Halls Gap alweer aan de tasting platter met krokodil, kangoeroe, emu en duckling zaten in het bush tucker café kwam de reddingshelikopter dan ook over vliegen.
In de middag hebben we het wat rustiger aan gedaan aan gedaan en de wat makelijker begaanbare watervallen bezichtigt. ’s Avonds hebben we de Quarry links laten liggen en een heerlijke maaltijd bij de Kookaburra gegeten. Later die avond bij de B&B aangekomen nog even nagekletst met Pauline en Graeme en nog even in de tuin gezeten.
De volgende ochtend weer verrast meet een heerlijk ontbijt. Deze dag ging het niveau van de wandeling een tandje hoger. Hollow Mountain ligt in het noorden van het park. Het was wel even zoeken om bij de parkeer plaats te komen en met de huurauto over dirt tracks gereden wat eigenlijk niet mag. Maar de rotsklautering naar boven en beneden was het wel waard. Oh ja niet te vergeten een ander hoogte punt van de dag was de Giant Koala. In Australie zijn ze nogal gek op grote dingen zo heb je de giant banana and giant ananas etc. We hadden nog nooit een van deze iconische landmarks gezien, dus deze kans konden we niet voorbij laten gaan.
’s Avonds maar een dood normale fish ’n chips gegeten en op tijd terug naar onze favoriete plek in de tuin van de B&B. Het was een erg warme avond en we hebben nog een blokje om gelopen in de buurt van de B&B. Even naar de buurt kangeroes gekeken. Erg grappig om het kopje van de joey uit de moeders buidel te zien steken. Een andere kangoeroe moeder had alleen de achterpoten van het jong uit de buidel steken. De plaatselijke papagaaien waren koppetje aan het duikelen om de elektriciteitsdraden, een erg maf gezicht.
Het was voorspeld dat het zou gaan stormen die nacht dus Graeme vertelde ons da we een oogje open moesten houden voor omweer omdat dat behoorlijk spectaculair gezicht kan zijn vanuit onze kamer. Maar helaas geen onweer die nacht, wel een enorme storm. Ik dacht bijna dat het dak van het huis zou afwaaien die nacht, gelukkig konden we ons troosten met de gedachten aan de blue berrie pancakes die ons beloofd waren voor ontbijt de volgende ochtend.
Met lood in de schoenen hebben we afscheid genomen en zijn we weer richting Melbourne gereden. Ik was inmiddels ook wel benieuwd of de kippen ons nog gemist hebben. We waren op tijd thuis om de Melbourne Cup op TV te zien. De kippen waren als gewoonlijk lekker in de tuin aan het rond wandelen.
Al met al een geslaagd weekendje weg. Nog anderhalve maand en dan gaan we naar Tassie kan niet wachten!
Artikelen (RSS)