Victoria Bitter:

Mother, een energiedrankje:

Pure blonde, nummer 1:

Pure blonde, nummer 2:

James Boag’s Draught

Snickers:

Bundaberg:

Cup-a-soup:

Cadbury’s:

Carlton Draught, nummer 1:

Carlton Draught, nummer 2:

Bigpond:

Campbell’s Chunky, nummer 1:

Campbell’s Chunky, nummer 2:

Maar sinds april vorig jaar heeft de Dollar de weg omhoog weer gevonden; of de Euro de weg omlaag, het is maar hoe je het bekijkt. En sinds het drama dat Griekenland heet zich ontvouwd gaat het nog verder naar beneden. Op 7 mei kreeg je nog maar $1.43 voor je Euro. Dit betekent dat voor Europeanen vakantie vieren in Australië een stuk duurder is dan een jaar geleden. En dat wij in juni lekker goedkoop uit zijn omdat we veel meer Euro’s voor onze dollar krijgen!

Ruby smekend om naar binnen te mogen

Voor het vierde jaar staat een bezoek aan Nederland op het programma. In juni al om precies te zijn. Een investeringspandje begint nu toch wel serieus een optie te worden dus daar moeten we ook maar eens werk van maken.

En een huisdier, misschien. We hebben sinds kort namelijk een kat: Ruby. Ze hoort bij een van de buren. Maar om de een of andere reden vindt ze het bij ons prettig buurten want ze is niet weg te slaan. En als ze even de kans krijgt glipt ze gewoon naar binnen. De kippen zijn gelukkig veilig, het wederzijds interesse/angst is totaal afwezig.

’s Ochtends aangekomen op de afgesproken plek werden we een beetje overdonderd door de massaalheid van het event, maar na snel de spelregels te hebben doorgenomen gingen we van start.

We kregen een aanwijzingen blad met daarop cryptische omschrijvingen van checkpoint locaties in Melbourne waar je naartoe kunt gaan om opdrachten te vervullen. Iedere opdracht goed beantwoord leverde punten op en in totaal hadden we 4 uur om 33 locaties af te gaan. De locaties waarvoor je het verste moest reizen waren de meeste punten waard.

Na 4 uur lopen door de stad van checkpoint naar checkpoint hadden we 19 van de 33 locaties bezocht en een totaal van 324 punten gescoord. Met vier paar zere voeten maar met een voldaan gevoel na een biertje en een uitgebreide lunch zijn we huiswaarts gekeerd. Een leuke dag en ook nog eens een goed doel gesteund. Het event was georganiseerd om geld in te zamelen voor het Burnet Institute: een liefdadigheids organisatie die zich richt op helpen van mensen in de Derde Wereld met Tuberculose, Malaria en HIV.

De Romp is een combinatie van een puzzeltocht, schatzoeken, Amazing Race en sponsorloop. Je moet binnen 4 uur zoveel mogelijk checkpoints zien te vinden. Je krijgt niet de exacte locatie doorgegeven, je moet op basis van hints zien te vinden waar ze zijn. Als je een checkpoint hebt gevonden moet je een challenge uitvoeren. Heb je de challenge goed dan krijg je punten. En dan is het op naar de volgende checkpoint. Het doel is natuurlijk om zoveel mogelijk punten te scoren.

Het speelt zich af in en om de CBD. Je mag alleen gebruik maken van de benenwagen of het openbaar vervoer. Je kunt meer punten verzamelen door checkpoints te bezoeken die verder van het centrum liggen. Maar aangezien je maar 4 uur de tijd hebt moet je daar wel mee oppassen: het duurt natuurlijk langer voordat je bij verder weg gelegen checkpoints bent aangekomen, dus kun je er minder bezoeken. Je kunt ook extra punten verzamelen door de Fab 4 checkpoints aan te doen, geld in te zamelen voor het goede doel, en door een originele team outfit te dragen.

Wij hebben een team van vier man. Helaas, je moet altijd bij elkaar blijven dus je kunt niet smokkelen, en de team captain (ik dus) is de enige die via zijn telefoon middels SMS-jes challenge resultaten kan doorgeven.

De Romp kit is inmiddels binnen dus we kennen alle regels en de hesjes met deelnamenummers en plattegronden liggen klaar. De Romp is zondag. We zijn benieuwd.

Het Sjonnie-gehalte is aardig hoog omdat er vaak een behoorlijke motor in ligt, ze vaak in felle kleuren gespoten zijn en er minstens 18″ wielen onder zitten. Ook vertonen de bestuurders van utes vaak rijgedrag vergelijkbaar met bestuurders van VW Golfs in Nederland. Maar toch zou ik er graag eentje rijden.

De meeste utes worden gebouwd door Holden, gebaseerd op de Commodore, en Ford, gebaseerd op de Falcon. De utes van Ford zijn minder mooi: de cabine en de bak zijn twee aparte onderdelen terwijl de Holden ute mooi één geheel is. De tv reclame is hieronder te zien:

Het basismodel van de Holden komt met een 3,6 liter 6-cylinder met ongeveer 230pk, gevolgd door eentje met 280pk en een zes liter 8-cylinder met 360pk, de “SS”. Heb je totaal niet nodig natuurlijk, maar het is wel leuk speelgoed. En het prijskaartje van €30000 valt ook best mee. Het schijnt dat als je een ute hebt het aantal vrienden spontaan verdubbelt: scheelt weer een verhuiswagen huren als je iemand kent met een ute.

Een review is hier te lezen en de SS-V is hieronder te zien en hier te horen:

Het summum in ute land is de Maloo gebouwd door Holden Special Vehicles oftewel HSV. Daar zit een nog wat sterkere motor in en er zitten flink wat extra spoilers op:

Dit monster heeft een 6,2 liter 8-cylinder met 425pk. Voor meer info kun je hier terecht. Uitgaande van de huidige koers kost deze je zo’n €45000.

Tot een uur of twee vanmiddag was het lekker warm en zonnig zoals het hoort in deze tijd van het jaar. Binnen een paar minuten betrok het echter en leek het wel ineens avond. Dit voltrok zich toen we net wegreden in een Toyota Camry Hybrid (een Prius, maar dan minder lelijk) voor een testrit. Toen we na een kort ritje terugkwamen begon de wolkbreuk waardoor we maar even in de auto bleven zitten. Eerst kwamen de hagelstenen zo groot als tennisballen gevolgd door regen, heel veel regen wat nu nog steeds naar beneden komt. We waren dan ook lekker nat toen we met de trein weer thuiskwamen en het kleine stukje van het station naar huis hadden gelopen. Hier in Northcote hebben we verder nergens last van: het regent flink, maar geen overstromingen of zo.

In de CBD viel in 18 minuten 19mm regen. De teller staat momenteel op 65mm. De gevolgen kun je op de foto’s hier en het filmpje hier zien. Southern Cross Station is afgesloten omdat een deel van het dak naar beneden is gekomen. Het treinverkeer is dan ook een chaos. De straten in de CBD staan blank, tot kniehoogte in sommige straten, zo hoog dat het zelfs de trams inloopt. De paardenraces van vandaag zijn afgelast, en het Moomba festival is ook niet bepaald een plek waar je nu wilt zijn.

Op het filmpje hieronder is Elizabeth Street te zien waar het water lekker snel richting Flinders Street Station loopt. De wandelgangen die onder het station doorlopen staan inmiddels al blank.

Nog meer foto’s hier en een filmpje hier. Filmpje van de hagelbui hier.

Dit is een sportcomplex met gym, zwembad, spa en sauna en wordt gerund door de YMCA. We hadden geen idee dat de YMCA sportscholen en zwembaden uitbaat, maar blijkbaar is dat hier niets bijzonders. We gaan nu twee keer in de week naar “de Y”. We hebben allebei een soort van health check moeten doen en zijn we volledig opgemeten (dijen, billen, armen) en er is voor onze beide een programma uitgewerkt om onze “doelen” te bereiken. Voor Geoff is dat natuurlijk een six pack, voor mijzelf gewoon de conditie verbeteren en wat spieren kweken.

Vooralsnog hebben we nog niet gesmokkeld en zijn we iedere week twee keer geweest. Ik ben nu ook een yoga klas aan het volgen en Geoff die trekt soms nog wat baantjes in het zwembad. We hebben vandaag onze garderobe met wat nieuwe sport outfits uitgebreid, om de motivatie hoog te houden. Voor Geoff is dat niet zonodig want die heeft al aardig de symptomen van een gym junkie te pakken. We houden jullie op de hoogte van de vorderingen, voorlopig nog geen schokkende resultaten en zeker nog geen six pack bij Geoff, dat wordt nog even doorwerken!

Voordat we weg gingen had ik  nog diverse tips gekregen van collega’s en omdat we toch niet echt een plan hadden, konden we gaan en staan waar we wilden.

De eerste dag hadden we wel gepland en die was in de omgeving van Dover, zuid-west van Hobart. Daar naartoe rijden was een avontuur op zich omdat we er achter kwamen dat de kaart die we hadden meegenomen toch niet zo gedetailleerd was.

Gelukkig toch goed aangekomen in Dover, een piepklein dorpje, niet super bijzonder. Interessant genoeg hadden ze wel een ontzettend goede pizzeria in het oude Postkantoor zitten, het restaurant had heel toepasselijk de postcode 6985 in het menu verwerkt. Duurde bij ons wel even voordat we dat doorhadden waar die nummer voorstonden.

De tweede dag gingen we naar de Hastings Caves, zeer indrukwekkend. Ik heb verschillende grotten van binnen gezien maar deze was zeker het meest indrukwekkend. Helaas hebben we de Tasmanian Cave Spider niet gezien, wel de glow worms en de cave crickets. Het wordt verondersteld dat de cave spider ook al rondliep tijdens het dinosaurus tijdperk. De vrouwtjes zijn de grootte van een boterham bord, mega dus!  Uniek aan deze spinnen is dat ze niet een gewoon verticaal web spinnen maar in plaats daarvan maken ze een horizontaal web, een soort van trampoline.  Hier mee vangen ze de cave crickets die van de rotswand vallen.

Na de caves zijn we weer richting Hobart gereden, want we wilden graag de chocolade fabriek van Cadbury en de Cascade brouwerij bezoeken. Helaas was de Cadbury fabriek een beetje teleurstellend, je kon de fabriek niet in en dat is wellicht begrijpelijk met alle voedsel en waren regulering. Maar het bezoekerscentrum waar je dus voor moest betalen om naar binnen te mogen was niet veel meer dan een video film uit de jaren 70 en het aanhoren van verhalen van de gezellige Cadbury dames die jaren aan de verpakkingslijn hadden gewerkt. We hadden het dus wel snel gezien daar en na ingeslagen te hebben bij de fabriekswinkel, snel op naar de volgende bestemming.

Deze maakte gelukkig een hoop goed. Kan ook niet anders als het bier brouwen betreft. Gelukkig voor Geoff (de BoB) heeft Cascade Brewery ook een uitgebreid assortiment van sappen en soft-dranken. Als je ooit ergens een Cascade sapje kunt krijgen: Appel-Raspberry is een toppertje!

Een van de tips die ik gekregen had  van mijn collega’s was Port Arthur. Dit is een oud strafkamp waar vroeger de criminelen vanuit Engeland naar to werden getransporteerd. Of eigenlijk beter gezegd de criminelen werden naar Tasmanie getransporteerd en daar te werkgesteld en degenen die niet op het rechte pad konden blijven, bijvoorbeeld door het stelen van een shirt kwamen dan in Port Arthur terecht.  Port Arthur is een historische site, een soort van open lucht museum, met ruines en gerestaureerde gebouwen. Hier rondlopen  was een unieke ervaring. Het geheel ligt er heel vredig bij met mooie groene grasvelden (geen water restricties hier) en aangelegde tuinen, maar gedurende de dag kom je er achter wat voor een leven zich hier heeft af gespeeld, niet echt een pretje. Het gebied is zo groot dat je er makkelijk een hele dag kunt doorbrengen dus we hadden al snel besloten om een nachtje extra op de camping te blijven.

Na Port Arthur gingen we richting de natuur: Mount Field een van de vele National Parken. Op de weg daar naar toe heeft Geoff een nieuwe levens ervaring op gedaan: bessen plukken. Tasmanie heeft redelijk veel “Berrie & Fruit Farms” waar je zelf je kersen, aardbeien en bessen kunt plukken. Dit konden we natuurlijk niet aan ons voorbij laten gaan. Je betaalt 10 dollar per persoon entree en daar krijg je een grote plastic bak voor die je helemaal kan volstoppen (ongeveer 1,2 kg). Allebei hebben we heerlijke kersen en bramen geplukt genoeg voor de rest van de reis. Prachtig concept, je groeit de bessen struiken en fruit bomen en mensen betalen je om te komen plukken.

Mount Field was de meest afgelegen camping in onze reis. Aan de rand van het Mount Field National Park gelegen. Helaas had ik een beetje last van mijn been, waarschijnlijk iets te lang op mijn flip-flops over de camping gelopen, dus  we hebben niet al te veel gewandeld. ‘s Avonds kwamen de Pademelon’s grazen op de camping. Dit is een kleinere uitvoering van een wallaby.  De volgende dag hadden we gepland om in Cradle Mountain te gaat wandelen maar het viel die dag met bakken uit de hemel en het leek er niet op dat het snel zou ophouden, dus na een koffie in het visitors centre, maar besloten om door te rijden naar Launceston.

Launceston is een stadje met een redelijk historische binnenstad met veel mooie gebouwen uit de 18^e en 19^e eeuw. Een late lunch of vroege kerst dinner in de haven van Launceston genoten en nog een beetje rond gewandeld in de stad.

We moesten gaan beslissen waar we de laatste paar dagen gingen doorbrengen en lijst met dingen te doen was nog zo lang. Vanuit Launceston zijn we naar de Oostkust gereden om daar de beroemde Wineglass Bay in het Freycinet National Park te bekijken. Geen idee dat het zo’n klim zou zijn. Via de oostkust zijn we zuidwaards gereden richting Hobart en overnacht in Richmond.  Aangekomen in Richmond een pittoresk dorpje, hadden we eigenlijk wel zin om ons te verwennen op een lekkere maatlijd, maar ja op eerste Kerstdag is natuurlijk alles dicht. Geoff was er stellig van overtuigd dat de McDonald’s in het nabij gelegen stadje Sorrel wel open zou zijn. Jammer Geoff, ook de Maccas was dicht! Een boterhammetje met pindakaas  op de Camping dus maar. De laatste dag hebben we nog wat doorgebracht in Hobart: de famous Salamanca market, de haven en geluncht in de botanische tuinen. Daarna richting de luchthaven om de campervan in te leveren en naar huis te vliegen.

We hebben geleerd dat we niet te zuinig moeten zijn bij het boeken van een vliegticket. We hadden onze terugvlucht geboekt bij Tiger, een budget maatschappij die er bekend om staat vertraging te hebben. Twee uur vertraging voor een vlucht van 1 uur en 15 minuten is het niet waard om 50 dollar uit te sparen.  Dat wordt dus nooit meer met Tiger vliegen.

Al met al een geslaagde vakantie en we gaan zeker een keer terug om de rest van Tassie te zien

Vandaag hebben we de Hastings Caves bekeken nadat we de dag ervoor de 4WD haddden opgepikt. Beetje wennen want het is een handgeschakelde bak. Na bijna drie jaar automaat rijden weer even omschakelen dus. We zijn gisteren naar Dover gereden waar we verrassend lekker gegeten hebben in 6985.

Na de caves bekeken te hebben (aanrader) zijn we weer righting Hobart gereden. De Airwalk bewaren we voor een volgende trip, die konden we niet meer in ons niet-bestaande schema passen. Bij toeval kwamen we langs de weg naar Mt. Wellington, dus daar zijn er ook maar even naartoe gegaan voor een uitzicht over Hobart.

Van het oorspronkelijke idee om een rondje Tassie te doen komt niets terecht. We bekijken van dag tot dag wat we doen. We zitten nu in een lokale pub op onze fettucini en Chicken Parma met VB te wachten. Lekker hoor.

Morgen dus eerst een tour van de Cadbury fabriek, dan door naar de Cascade brouwerij, ook voor een tour gevolgd door een tasting. Daarna op weg naar Port Arthur waar we ons de hele dinsdag waarschijnlijk wel kunnen vermaken met hoe het gespuis hier vroeger voor straf werd gevangen gezet. Eventueel maken we nog een stop bij de Botanic Gardens.

Voor al het gespuis in Northcote: breek vooral in ons huis in want het gemonitoorde alarm dat we vrijdag hebben laten installeren zijn we zaterdag voor vertrek vergeten aan te zetten…